ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ

ਜਾਣ-ਪਛਾਣ:

ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਰਚਾ ਅਤੇ ਬਹਿਸ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਦੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਮੱਤੀ, ਮਰਕੁਸ, ਲੂਕਾ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀਆਂ ਇੰਜੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਘੰਟੇ ਬਿਤਾਏ ਹਨ। ਉਠਾਏ ਗਏ ਸਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪਿਛੋਕੜ:

ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੌਰਾਨ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਕ ਆਮ ਕਿਸਮ ਸੀ। ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਰਦਨਾਕ ਅਤੇ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕਲਪਨਾਯੋਗ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ। ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਸਲੀਬ ਨਾਲ ਕਿੱਲ ਠੋਕਣਾ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਰਨ ਲਈ ਉੱਥੇ ਛੱਡਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਮ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਇੰਜੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਦੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਕਾਫ਼ੀ ਇਕਸਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਕਿੱਲਾਂ ਨਾਲ ਠੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਰਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।

ਉਪ-ਸਿਰਲੇਖ 1: ਇਤਿਹਾਸਕ ਲੇਖਾ-ਜੋਖਾ

ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਟੰਗਣ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਤਰੀਕਾ ਪੀੜਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਕਿੱਲ ਲਗਾਉਣਾ ਸੀ। ਦੂਜਾ ਤਰੀਕਾ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਜਾਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਸੀ। ਤੀਜਾ ਤਰੀਕਾ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਕਿੱਲ ਲਗਾਉਣਾ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਸੀ।

ਰੋਮਨ ਲੋਕ ਲਗਭਗ 5 ਤੋਂ 7 ਇੰਚ ਲੰਬੇ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਨਹੁੰ ਮੋਟੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਦੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਉਪ-ਸਿਰਲੇਖ 2: ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਸਬੂਤ

1968 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਸਥੀ-ਭੰਡਾਰ ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ ਆਦਮੀ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਸਨ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਕਿੱਲਾਂ ਨਾਲ ਠੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿੱਲ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਗਿੱਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਲਗਭਗ 7 ਇੰਚ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰਗਾਕਾਰ ਸ਼ਾਫਟ ਸੀ। ਇਸ ਖੋਜ ਨੇ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਈਬਲੀ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਬੂਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ।

ਉਪ-ਸਿਰਲੇਖ 3: ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ

ਕੁਝ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਸਲੀਬ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ "ਸਟੌਰੋਸ" ਦਾ ਅਰਥ "ਖੰਭਾ" ਜਾਂ "ਸੂਲੀ" ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੂਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਟੰਗਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ।

ਉਪ-ਸਿਰਲੇਖ 4: ਟਿਊਰਿਨ ਦਾ ਕਫ਼ਨ

ਟਿਊਰਿਨ ਦਾ ਕਫ਼ਨ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਦੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਪੇਟਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕੱਪੜੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਇੰਜੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦੇ ਗੁੱਟ ਵਿੱਚ ਕਿੱਲਾਂ ਨਾਲ ਠੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇੰਜੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਗਲਤ ਹਨ।

ਉਪ-ਸਿਰਲੇਖ 5: ਸਿੱਟੇ

ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਯਿਸੂ ਦੇ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਟੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਰਨ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਬੂਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਖੋਜਾਂ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਾਈਬਲੀ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਟਿਊਰਿਨ ਦੇ ਕਫਨ 'ਤੇ ਚਿੱਤਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸ ਅਤੇ ਚਰਚਾ ਨੂੰ ਛੇੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ 'ਤੇ ਟੰਗਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ ਢੰਗ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਪਲ ਸੀ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਬਲੀਦਾਨ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।